8 mei: Emigratie regelen

   
Je huis verkopen is maar een van de vele zaken die bij een emigratie komt kijken. Een ander ding is bijvoorbeeld het oprichten van ons bedrijf in Frankrijk. Daar hebben we de hulp van Passe-Partout voor ingeschakeld. Zij hebben verschillende documenten nodig, zoals internationale geboortebewijzen. Gelukkig kun je dat soort dingen digitaal opvragen bij gemeentes. We zijn allemaal ergens anders geboren, dus dat was anders een hele toer geweest. Alleen bij Olivia lukt het niet, maar vooralsnog wonen we in de gemeente waar zij is geboren, dus dat is zo geregeld.

Het volgende actiepunt is scholen. Na de zomervakantie stromen de meiden in het Franse onderwijs in. Olivia is pas 9 maar in Frankrijk komt ze al in de laatste klas van de basisschool. Mirthe is 12 en zit in groep 8, zij zal in Frankrijk in de tweede klas van de middelbare school komen.

In Frankrijk heb je niet zo’n ruime keus in scholen zoals in Nederland met voor elke religie of overtuiging wel wat wils. En daarnaast liggen de scholen verder van elkaar af. Basisscholen moeten steeds meer fuseren omdat dorpen leeglopen. In ons eigen dorpje moest de basisschool afgelopen zomer sluiten wegens te weinig leerlingen. De dorpsgenoten waren niet zo inventief als die in Saint-Pierre-d’Allevard in de Franse Alpen waar 15 schapen als leerling werden ingeschreven om sluiting van de school te voorkomen.

Vaccinatieboekje
We willen de scholen graag bezoeken voordat het zomerreces begint, dus het wordt tijd om hier afspraken voor te maken. Op de website van de gemeente staan de scholen vermeld. De basisschool heeft zelfs een eigen website met foto’s van de klassen. Hier is een afspraak zo geregeld. De school vraagt ook of we het vaccinatieboekje mee willen nemen. Oei….. waar is dat kleinood gebleven? We hebben de afgelopen tijd al flink wat dozen ingepakt. Gelukkig weet Olivia het boekje feilloos te lokaliseren.

Dan de school van Mirthe, het collège. Dat heeft ook een website, nou ja, meer een visitekaartje met een telefoonnummer en faxnummer (!!!) erop. Tja, dat wordt dus bellen naar Frankrijk. Ze begrijpen mijn verhaal goed en dan moet ik mijn emailadres doorgeven zodat ze formulieren kunnen opsturen. Maar hoe zeg je @ in het Frans? Queue de singe, probeer ik. Begrijpen ze niet. Na wat gehannes begrijpen ze het aan de andere kant van de lijn en vinden ze het heel grappig dat wij dat zo noemen.

Ik krijg alleen maar geen mail terug van de school. Zou er dan toch wat mis gegaan zijn bij het doorgeven van mijn email? Ik speur nog eens verder op internet en in een of ander lokaal damesblad vind ik het emailadres van de school. Ik mail ze en inderdaad was een stuk van het adres toch niet goed doorgekomen. Maar nu hebben we contact en kunnen we de zaken digitaal regelen.

Ik krijg een heel pakket toegestuurd met een waslijst aan benodigde schoolspullen. Schriften met ruitjes van zoveel bij zoveel millimeter en zoveel pagina’s. Potloden met en zonder gum, linialen, mappen, hoesjes… gelukkig geen schooluniform!

Met Pinksteren gaan we erheen en kunnen we de scholen met eigen ogen zien. De kinderen kunnen niet wachten.