27 april: Girl power!

      
Joepie! We hebben meivakantie, de kinderen en ik (Jacinta) althans, en we gaan dus weer naar Frankrijk. Ik heb er zelfs al een weekje vrij in Nederland opzitten omdat de vakantie van de kinderen en ik niet gelijk lopen. Maar nu is het Koningsdag en vertrekken we met z’n viertjes in alle vroegte met een aanhanger vol planten.  De coniferen en glansmispels die we in de voorjaarsvakantie mee hadden willen nemen, kunnen nu eindelijk mee.

Hoewel we op tijd vertrekken, doen we er deze keer toch lang over vanwege een onverwachte afsluiting bij Maastricht. Des te groter is het genot als we eindelijk arriveren. De vier koeien die tijdelijk op ons weiland staan, staren ons verbaasd aan. Zo veel drukte hebben ze nog nooit mee gemaakt. Waar is dat allemaal goed voor?

Heerlijk om weer bij ons Franse thuis te zijn. De planten die we vorig seizoen geplant hebben, zijn goed gegroeid. Zeker het rijtje glansmispels dat Marvin in de herfstvakantie gepoot heeft. Die zijn nu al gegroeid wat volgens het boekje hun jaarlijkse groei zou zijn. Hopelijk slaan de nieuw meegebrachte struiken ook zo goed aan. Morgen gaan we ze planten.

     
Zaterdag gaan we voortvarend aan de slag. Gelukkig is de grond niet te droog en gaan de planten makkelijk de grond in. Ze zullen het wel even moeilijk krijgen. In Nederland hebben ze erg te lijden gehad van de vorst en dan vervolgens nog wekenlang in zo’n klein potje dat geen vocht vasthoudt, niet echt bevorderlijk voor de groei. Maar nu staan ze dan eindelijk op hun plek van bestemming. Ze hebben twee weken de tijd om goed aan te slaan en water in overvloed te krijgen. Daarna moeten ze zichzelf zien te redden.Tegen het eind van de middag zit alles in de grond en steken we binnen de houtkachel aan, want het koelt toch best wat af. En het is natuurlijk gezellig.

De volgende ochtend zwaaien we Marvin uit, maandag moet hij al weer werken in Nederland 🙁 De kinderen en ik blijven met ons drietjes achter. Over een klein weekje komt hij weer onze kant op, samen met Job, zijn neef, die een paar dagen blijft en ook zal helpen met klussen.

En dan ben ik alleen met de kinderen. We moeten ons redden met wat we in huis hebben. Lang leve de vriezer en broodbakmachine! Er begint nu een druk weekje waarin ik alle huishoudelijke taken mag doen en ook nog zo veel mogelijk probeer te klussen. Het streven is om de twee kamers van de kinderen geverfd te hebben eind van de week. Dan kunnen Job en Marvin daarna de binnenwandjes afmaken.

Helaas is het weer niet geweldig. De houtkachel moet overdag echt aan, anders is het te koud. De kinderen spelen veel binnen en met zo’n knapperende kachel erbij is dat natuurlijk heel gezellig. Olivia roept dan naar boven, waar ik aan het werk ben: ‘Mama, er mag wel weer een blokje op!’, en dan kom ik naar beneden. Zo ben ik eigenlijk de hele tijd op en neer aan het draven: klussen, ruzietje sussen, spelletje spelen, broodbakmachine aanzetten, klussen, vers brood eten, klussen, warm water aanzetten, eten voorbereiden, zorgen dat warm water niet afslaat, snel douchen, koken, kachel opporren, eten, voorspoelen, kinderen laten douchen en instoppen en ’s avonds nog nakijkwerk voor school doen en dan m’n slaapzakje in rollen. De dagen vliegen voorbij.

Ik bedenk me dat het leven niet veel extra’s nodig heeft. Je regelt het hier allemaal zelf. Straks nog de teelt van de moestuin erbij, je eigen dieren slachten…. en dan ’s avonds genieten van de heldere sterrenhemel en stilte. Alhoewel, stilte: de kikkers en krekels strijden met elkaar om het beste concert af te geven. Het kost zoveel energie allemaal, maar het geeft vervolgens zoveel voldoening. Lastig uit te leggen, je moet dat voelen. Ik word ’s nachts wakker van de tintelingen in mijn linkerarm omdat ik daar zoveel mee klus, en kan dan geen lighouding meer vinden, maar de volgende morgen ben ik dat weer vergeten en ga ik weer met frisse moed aan de slag. Ook is het stoer om het allemaal zelf samen met de twee andere meiden te regelen. Echte girl power!