25 april 2017: De vrouw en het hout

     
Na een paar dagen mooi weer is het regenachtig, nat en koud. Tijd dus om onze nieuwe houtkachel op te stoken! Terwijl wij in Nederland druk waren met (kantoor)werken en voorbereiden op het volgende Franse bezoek, is deze kachel geinstalleerd. Deze foto’s kregen we van de bouwer toegestuurd…

       
Als het ’s avonds even wat droger is en ik samen met Marvin een rondje om het huis loop, ruik ik de typische geur van brandend hout. Ik zeg tegen Marvin: “is dat onze kachel?” We kijken om ons heen. De buren zijn er niet, luiken dicht, geen rook uit hun schoorsteen. Dus ja, het moet onze eigen kachel wel zijn! Na jarenlang diep snuivend langs huizen met een brandende houtkachel gegaan te zijn, snuiven wij nu de geur op van onze eigen houtkachel. Machtig moment!

Tegelijkertijd moet ik denken aan het volgende gedichtje dat ik las in het boek ‘De man en het hout’ van Lars Mytting. Je wordt er haast weemoedig van. Maar nu lees ik er vooral schoonheid, eenvoud en geluk in. Zo mooi kan het leven zijn.

DE GEUR VAN VERS HOUT

De geur van vers hout
is een van de laatste dingen die je zult vergeten
wanneer het doek valt.

De geur van blank, vers hout
in de tijd van de lentesappen.
Het is alsof het Leven zelf voorbijloopt,
op blote voeten,
met dauw in het haar.

De wonderlijke naakte geur
knielt zacht als een vrouw,
en blond in de stilte binnen je,
blaast op je botten
als op een berkenfluitje.

Met vorst onder de tong
zoek je naar vuur voor
een woord.

En je weet, mild als
de zuidenwind door je hoofd,
dat er nog een ding over is
in de wereld om op te vertrouwen.

Hans Boerli

(Hans Boerli, Skogens Dikter, 1918-1989 : Noorse dichter en schrijver uit Eidskog, van beroep houthakker.)