12 dec: Snuffie is niet meer

     

Lieve Snuf, dank je voor je wijsheid en de inspiratie die je ons gaf voor onze plannen.
Je bent voor altijd in ons hart!

Afgelopen jaren is Snuffie een aantal keer in deze blog ter sprake gekomen. Ooit als aanleiding voor het hele emigratieplan (zie: 1-april-2016-de-ontdekking ) en later nog een keer vanwege heftige ziekte (zie: 3-september-2017-snuffie-weer-ziek ). Nu komt hij voor het laatst ter sprake in deze heel treurige blog: Snuffie is overleden.

Gisteren huppelde hij nog vrolijk rond en smikkelde van zijn brokjes, maar afgelopen nacht is er kennelijk iets gebeurd waardoor zijn leven beëindigd is. Wat dat is geweest zullen we helaas niet weten. Hij lag languit gestrekt op de begane grond van zijn hok, zonder zichtbare verwondingen. Geen normale houding, meer alsof hij opeens zo dood is neergevallen. Van schrik wellicht en is zijn hart er opeens mee gestopt.

Hij is 7,5 jaar geworden, best oud voor een konijn. Ik weet nog goed dat we hem kregen, 6 weken oud, hij paste zo in de palm van je hand. De hele zomer hadden we geklust aan het hok voor hem. Mirthe had het prachtig beschilderd met decoraties. Pas aan het eind van de zomervakantie was het allemaal af en konden we hem uitzoeken in de dierenwinkel. Het beestje verdwaalde zowat in zijn grote hok en in de ren gaven we hem de beschutting van een omgekeerde doos met een gat erin. We waren bang dat katten of roofvogels het kleine hummeltje anders zouden pakken. Het duurde overigens een hele tijd voordat hij doorhad dat je als konijn gras kunt eten. Het liefst dartelde hij er alleen doorheen of groef de hele boel overhoop.

      
Eenmaal groot was het een beestje met een eigen willetje. Kranten in zijn hok bliefte hij absoluut niet. Die verscheurde hij tot kleine reepjes die vervolgens het hele hok door gingen. En het trappetje om van de grond naar de eerste verdieping te gaan, vond meneer ook snel niet meer nodig. Hij wrikte en wurmde elke keer net zo lang tot het ding op de grond lag en ging gewoon met een grote sprong van boven naar beneden.

Maar dat is nu dus allemaal verleden tijd. Olivia is erg verdrietig vanmorgen. ’s Middags uit school vraagt ze hoopvol of Snuffie toch niet weer levend geworden is. Nee, helaas…. De kinderen hebben een doos beplakt, versierd en beschreven, binnenin een zacht bedje van wol en stro gemaakt en z’n laatste knaagstok ligt er ook bij. Hier hebben we Snuffie in gestopt en vervolgens in de tuin begraven.

En wij ouders beseffen des te meer dat het tijd wordt om definitief naar Frankrijk te gaan. Nu het konijn het zelfs begeven heeft… Hoe duidelijker moet het voorteken zijn?