10 augustus 2017: Integreren in Frankrijk

     
Naast klussen en vakantievieren proberen we ook te integreren in het dorp. Zo hebben we aan de makelaar gevraagd hoe we aan een pasje voor de plaatselijke stort kunnen komen. Zo’n pasje moet je aanvragen bij de gemeente maar dat duurt een paar weken. En wij zitten met een berg afval die we willen wegbrengen. De makelaar wilde ons wel helpen en is meegereden naar de stort – ze moest zelf toch nog het een en ander wegbrengen – heeft de situatie uitgelegd en nu mogen wij ons afval brengen zonder pasje. Pas de problème!

De volgende dag zijn we gelijk naar de Mairie gegaan om het pasje aan te vragen en om te vragen of er een vergunning nodig is voor het bouwen van een overkapping boven het terras. Dat is namelijk een van de volgende projecten die we voor ogen hebben. Beschutting tegen zon en regen. De pas geplante blauwe regen kan er ook mooi overheen klimmen. We moeten de aanbouw inderdaad melden bij de gemeente en daar is een formulier en een aantal verschillende andere documenten voor nodig. De dame van de balie is bereidwillig om ons zo goed mogelijk te helpen en laat ons voorbeelden zien van andere aanvragen.

Apèro
Ondertussen zijn onze Franse buren teruggekomen van vakantie en we hebben ze uitgenodigd voor een apèro. Tja en dan, wat serveer je daarbij? Hapjes… maar kan dat dan wel kaas zijn? Fromage is toch meer een dessert voor de Fransen? Pas de fromage dus en wel paté, worstjes en stokbrood. Maar stel dat er een vegetarisch is, wat dan? Olijven en zongedroogde tomaat erbij. En chipjes en zoutjes voor de kinderen. Oeff… Alles op een mooi ronddraaibord en geserveerd door Mirthe, dat gaat goed. Nu nog de conversatie in het Frans gaande houden. Ook ontdekken we dat je als gastheer/gastvrouw eerst zelf een hapje moet pakken voordat de gasten wat nemen. Weten we dat ook weer.

Twee dagen eerder hebben we vier stère hout van de buurman gekregen voor een zacht prijsje. Eiken en acacia, gehakt en wel van zijn eigen bos. Als de hapjes op zijn en de gasten aanstalten maken om te vertrekken, betaalt Marvin de buurman snel. De buurman is blij verrast en brengt een vrolijk ‘thank you’ uit. We hebben nog nooit eerder Engels uit zijn mond gehoord.

Op de dag van vertrek zal het profijt hiervan blijken. Als we met onze ingepakte auto willen wegrijden, wil hij niet starten: accu leeg. Ik trommel de buurman op – die gelukkig thuis is – en probeer het probleem uit te leggen. Het woord accu kennen ze echter niet in Frankrijk. Pas als ik de geluiden van de auto na doe, snapt hij het probleem direct. ‘Ah, c’est le batterie!‘ En hij helpt ons in een mum van tijd uit de brand. Merci beaucoup.