11 juni: Scholen kijken

   
We zijn voor een kort bezoek in Frankrijk om kennis te maken op de scholen van de kinderen. Vrijdagnacht om half 4 zijn we aangekomen en op dinsdag hebben we de afspraken op de scholen. Het weekend gebruiken we om een beetje bij te komen, maar natuurlijk kunnen we niet lang stilzitten. Het onkruid moet bedwongen en het gras gemaaid. Jacinta steekt emmers onkruid weg en Marvin maait erop los met de bosmaaier. Onder het onkruid komt een hele lading aardbeitjes tevoorschijn. Heerlijk zoet! De in de meivakantie geplante tomaten hebben het helaas niet overleefd. Maar in het supergrote tuincentrum in Marcigny scoren we vier nieuwe, grote en sterke planten: twee gele en twee rode.

    
Op maandag (Tweede Pinksterdag) trekken we de Morvan in. We hebben afgesproken met een kennis. Hoe dichter we bij de Morvan komen, hoe druileriger het wordt. Nu weten we weer waarom we niet in dit gebied neergestreken zijn. Lunchen doen we onder de achterklep van de auto, zo nat is het. Een gezellig ommetje door de Morvanse heuvels doen we deze keer maar niet. Je ziet toch niks door al die mistflarden. Snel naar huis, kacheltje aansteken! Maar als we ons gebied, de Brionnais, inrijden, klaart het op en zien we zelfs een streep blauw in de lucht. De kachel steken we alsnog gezellig aan voor de kinderen, maar wij ouders gaan nog even buiten aan de slag. Marvin maait nu ook de bermen van de buurman en Jacinta bevrijdt weer een stuk moestuin van onkruid.

Welke klas?
De volgende dag staan de scholen op het programma. Als eerste gaan we naar de school van Mirthe, het collège. We zijn vroeg en de leerlingen hebben net een pauze als we aankomen. We kijken een poosje naar de krioelende massa en gaan dan naar binnen. We moeten even wachten, want de directrice moet wat afhandelen met een paar jongetjes die kennelijk stout zijn geweest. De directrice is een echte directrice: hakjes, grijs mantelpakje, driftige gebaren en een hoop oh la la. We stellen ons voor, vertellen onze plannen en dan moeten we ter zake komen. In welke klas past Mirthe het beste? Qua leeftijd hoort Mirthe in de tweede klas thuis, maar ze beheerst de taal natuurlijk ook nog onvoldoende.

Voordat de directrice Mirthe ontmoet had, was ze van plan haar een klas lager in te delen zodat het niveau wat makkelijker was en ze rustig aan de taal zou kunnen wennen. Maar nu ze Mirthe ontmoet, slaat de twijfel toe. Mirthe is al een stuk langer en fysiek meer ontwikkeld dan haar aanstaande klasgenoten. En als ze hoort dat Mirthe al minstens twee jaar Engels op school heeft gehad, hakt ze de knoop door om haar toch in tweede klas te plaatsen. Voorwaarde is wel dat Mirthe tot die tijd zo veel mogelijk Frans gaat leren. Ze schrijft wat titels van boekjes op die we bij de plaatselijke boekhandel kunnen halen.

Bij de administratie regelen we een en ander aan papierwerk. Ook de inschrijving voor de schoolbus regelen we gelijk. Daarna krijgen we nog een rondleiding door de school van de conciërge. De school telt 380 leerlingen, een overzichtelijke hoeveelheid. We mogen in een aantal lokalen kijken. De conciërge vertelt dat ze het vak programmeren krijgen en in het technieklokaal zien we een 3d-printer staan. Maar e-mailen met docenten is er niet bij. Elke leerling heeft een papieren logboek waarin je als ouder schriftelijk een vraag kunt stellen aan de docent. De docent schrijft dan terug in het logboek. Absenties en verlof staan hier ook in en de leerling moet het boekje regelmatig laten aftekenen.

Na de rondleiding is de school net uit en komen we ons buurmeisje tegen op het schoolplein. Ze kijkt heel blij als ze Mirthe ziet. Voor haar betekent dit dat we eindelijk definitief naar Frankrijk gaan komen. Iets waar ze al lang op wacht, want dan hoeft ze straks niet meer alleen in de schoolbus te zitten. Hierna moeten we snel door naar de school van Olivia, een paar honderd meter verder, waar we ook verwacht worden.

Ook die school is net uit, dus we banen ons een weg tussen de kinderen en diverse schoolbussen die klaar staan om de kinderen op te pikken. We maken eerst kennis met de directrice, die straks tevens de juf van Olivia zal worden. Na het voorstellen en het nodige invulwerk krijgen we een rondleiding. We zijn erg gecharmeerd van het oude gebouw met de krakende houten vloeren, hoge ramen en klassieke ronde trap. Maar volgens de directrice is het allemaal niet meer up to date en zij kijkt erg uit naar het nieuwe schooljaar waarin aan de overkant een nieuwe school gebouwd gaat worden. Olivia heeft daar helaas geen profijt meer van, want zij gaat na een jaartje al weer naar het collège.

De klassen zijn erg kleurrijk. Olivia’s klas heeft groene muren en roze stoeltjes en een computer, maar die is voor de juf en niet voor leerlingen. Wel is er een beamer (de enige van de hele school hangt toevallig in haar klas) en een apart knutsellokaal waar allerlei kunstwerkjes in de maak zijn voor de jaarlijkse eindexpositie van de school. Tot slot krijgt Olivia een stapel Franse boekjes mee om te bestuderen in de vakantie.

Vol indrukken rijden we terug naar ons huis. De kinderen zijn enthousiast en opgelucht dat ze nu weten hoe hun scholen eruit zien. Ze hebben er zin in!