RESERVEER NU Camping open vanaf 6 juli

We hebben maar 4 plekken, vol is vol!
Door vertraging in de bouw vanwege het coronavirus gaat de camping later open.
De camping is dit jaar geopend van 6 juli tot en met 31 oktober.
Gebruik het reserveringsformulier hiernaast om te reserveren. Of stuur een mailtje naar contact@estefana.fr.

Tarieven
Kampeerplek: 20 euro per nacht (tent/camper/caravan en auto).
Prijs per persoon: 2 euro per nacht (kinderen tot en met 2 jaar gratis).
Huisdieren: toegestaan maar in overleg.

Wat krijg je hiervoor?
Een zeer hartelijke ontvangst door Marvin, Jacinta, Florence en Olivia.
Circa 100m2 kampeerplek.
Schoon sanitair.
Mogelijkheid tot elektriciteit op de plek.

En verder
Vers brood op bestelling.
Mee-eten op inschrijving (bbq, pizza, quiche, pannenkoek).
Kinderactiviteiten (knutselen, koken en bakken, sterren kijken.
Gezellige campingbar Bar Bizarre.
Zwembad (nog wel eenvoudig).
Toeristische bezienswaardigheden in de omgeving.
Loire op steenworp afstand (poedelen en kanoën).
Glooiende, landelijke, rustige omgeving (wandelen/mountainbike).

Kortom…. een heerlijke vakantie!

18 juni: L’Estefana op Facebook

 
Tot slot nog een laatste nieuwtje: we staan op Facebook. Vanaf nu kun je ons ook volgen op:

https://www.facebook.com/estefana.fr/

En klik dan gelijk even op vind-ik-leuk…… Dat vinden wij leuk namelijk… 🙂

Gaandeweg zullen we langs deze weg steeds meer gaan communiceren. Maar deze nieuwsbrief blijft ook nog bestaan. Heel fijn als je ons wil volgen.

11 juni: Scholen kijken

   
We zijn voor een kort bezoek in Frankrijk om kennis te maken op de scholen van de kinderen. Vrijdagnacht om half 4 zijn we aangekomen en op dinsdag hebben we de afspraken op de scholen. Het weekend gebruiken we om een beetje bij te komen, maar natuurlijk kunnen we niet lang stilzitten. Het onkruid moet bedwongen en het gras gemaaid. Jacinta steekt emmers onkruid weg en Marvin maait erop los met de bosmaaier. Onder het onkruid komt een hele lading aardbeitjes tevoorschijn. Heerlijk zoet! De in de meivakantie geplante tomaten hebben het helaas niet overleefd. Maar in het supergrote tuincentrum in Marcigny scoren we vier nieuwe, grote en sterke planten: twee gele en twee rode.

    
Op maandag (Tweede Pinksterdag) trekken we de Morvan in. We hebben afgesproken met een kennis. Hoe dichter we bij de Morvan komen, hoe druileriger het wordt. Nu weten we weer waarom we niet in dit gebied neergestreken zijn. Lunchen doen we onder de achterklep van de auto, zo nat is het. Een gezellig ommetje door de Morvanse heuvels doen we deze keer maar niet. Je ziet toch niks door al die mistflarden. Snel naar huis, kacheltje aansteken! Maar als we ons gebied, de Brionnais, inrijden, klaart het op en zien we zelfs een streep blauw in de lucht. De kachel steken we alsnog gezellig aan voor de kinderen, maar wij ouders gaan nog even buiten aan de slag. Marvin maait nu ook de bermen van de buurman en Jacinta bevrijdt weer een stuk moestuin van onkruid.

Welke klas?
De volgende dag staan de scholen op het programma. Als eerste gaan we naar de school van Mirthe, het collège. We zijn vroeg en de leerlingen hebben net een pauze als we aankomen. We kijken een poosje naar de krioelende massa en gaan dan naar binnen. We moeten even wachten, want de directrice moet wat afhandelen met een paar jongetjes die kennelijk stout zijn geweest. De directrice is een echte directrice: hakjes, grijs mantelpakje, driftige gebaren en een hoop oh la la. We stellen ons voor, vertellen onze plannen en dan moeten we ter zake komen. In welke klas past Mirthe het beste? Qua leeftijd hoort Mirthe in de tweede klas thuis, maar ze beheerst de taal natuurlijk ook nog onvoldoende.

Voordat de directrice Mirthe ontmoet had, was ze van plan haar een klas lager in te delen zodat het niveau wat makkelijker was en ze rustig aan de taal zou kunnen wennen. Maar nu ze Mirthe ontmoet, slaat de twijfel toe. Mirthe is al een stuk langer en fysiek meer ontwikkeld dan haar aanstaande klasgenoten. En als ze hoort dat Mirthe al minstens twee jaar Engels op school heeft gehad, hakt ze de knoop door om haar toch in tweede klas te plaatsen. Voorwaarde is wel dat Mirthe tot die tijd zo veel mogelijk Frans gaat leren. Ze schrijft wat titels van boekjes op die we bij de plaatselijke boekhandel kunnen halen.

Bij de administratie regelen we een en ander aan papierwerk. Ook de inschrijving voor de schoolbus regelen we gelijk. Daarna krijgen we nog een rondleiding door de school van de conciërge. De school telt 380 leerlingen, een overzichtelijke hoeveelheid. We mogen in een aantal lokalen kijken. De conciërge vertelt dat ze het vak programmeren krijgen en in het technieklokaal zien we een 3d-printer staan. Maar e-mailen met docenten is er niet bij. Elke leerling heeft een papieren logboek waarin je als ouder schriftelijk een vraag kunt stellen aan de docent. De docent schrijft dan terug in het logboek. Absenties en verlof staan hier ook in en de leerling moet het boekje regelmatig laten aftekenen.

Na de rondleiding is de school net uit en komen we ons buurmeisje tegen op het schoolplein. Ze kijkt heel blij als ze Mirthe ziet. Voor haar betekent dit dat we eindelijk definitief naar Frankrijk gaan komen. Iets waar ze al lang op wacht, want dan hoeft ze straks niet meer alleen in de schoolbus te zitten. Hierna moeten we snel door naar de school van Olivia, een paar honderd meter verder, waar we ook verwacht worden.

Ook die school is net uit, dus we banen ons een weg tussen de kinderen en diverse schoolbussen die klaar staan om de kinderen op te pikken. We maken eerst kennis met de directrice, die straks tevens de juf van Olivia zal worden. Na het voorstellen en het nodige invulwerk krijgen we een rondleiding. We zijn erg gecharmeerd van het oude gebouw met de krakende houten vloeren, hoge ramen en klassieke ronde trap. Maar volgens de directrice is het allemaal niet meer up to date en zij kijkt erg uit naar het nieuwe schooljaar waarin aan de overkant een nieuwe school gebouwd gaat worden. Olivia heeft daar helaas geen profijt meer van, want zij gaat na een jaartje al weer naar het collège.

De klassen zijn erg kleurrijk. Olivia’s klas heeft groene muren en roze stoeltjes en een computer, maar die is voor de juf en niet voor leerlingen. Wel is er een beamer (de enige van de hele school hangt toevallig in haar klas) en een apart knutsellokaal waar allerlei kunstwerkjes in de maak zijn voor de jaarlijkse eindexpositie van de school. Tot slot krijgt Olivia een stapel Franse boekjes mee om te bestuderen in de vakantie.

Vol indrukken rijden we terug naar ons huis. De kinderen zijn enthousiast en opgelucht dat ze nu weten hoe hun scholen eruit zien. Ze hebben er zin in!

 

7 juni: Huis verkocht!

   
Onverwacht is het snel gegaan met de verkoop van ons huis. Na een paar kijkers zat de juiste match ertussen en kunnen we nu ‘Verkocht’ op het bord in de tuin schroeven! De eer om dat te doen is aan Mirthe. We krijgen gelijk al de felicitaties van de postbezorger die op dat moment net langskomt. De makelaar brengt een flesje wijn en twee twee knuffel huismusjes voor de kinderen en buurtgenoten willen graag weten wat voor nieuwe mensen er in de straat bij komen.

Maar wij zijn ondertussen druk met het aanstaande bezoek aan Frankrijk. Als de kinderen uit school komen willen we zo snel mogelijk vertrekken. Alleen, er is heel slecht weer voorspeld. Regen, onweer, hagel en windstoten….het lijkt ons niet verstandig om met een volgeladen aanhanger te vertrekken dus die laten we deze keer thuis. Kunnen we veel minder meenemen…. 🙁  De andere kant is natuurlijk dat we er lekker snel zijn en dat is ook erg prettig 🙂

Aangekomen in Frankrijk proosten we op de verkoop!

8 mei: Emigratie regelen

   
Je huis verkopen is maar een van de vele zaken die bij een emigratie komt kijken. Een ander ding is bijvoorbeeld het oprichten van ons bedrijf in Frankrijk. Daar hebben we de hulp van Passe-Partout voor ingeschakeld. Zij hebben verschillende documenten nodig, zoals internationale geboortebewijzen. Gelukkig kun je dat soort dingen digitaal opvragen bij gemeentes. We zijn allemaal ergens anders geboren, dus dat was anders een hele toer geweest. Alleen bij Olivia lukt het niet, maar vooralsnog wonen we in de gemeente waar zij is geboren, dus dat is zo geregeld.

Het volgende actiepunt is scholen. Na de zomervakantie stromen de meiden in het Franse onderwijs in. Olivia is pas 9 maar in Frankrijk komt ze al in de laatste klas van de basisschool. Mirthe is 12 en zit in groep 8, zij zal in Frankrijk in de tweede klas van de middelbare school komen.

In Frankrijk heb je niet zo’n ruime keus in scholen zoals in Nederland met voor elke religie of overtuiging wel wat wils. En daarnaast liggen de scholen verder van elkaar af. Basisscholen moeten steeds meer fuseren omdat dorpen leeglopen. In ons eigen dorpje moest de basisschool afgelopen zomer sluiten wegens te weinig leerlingen. De dorpsgenoten waren niet zo inventief als die in Saint-Pierre-d’Allevard in de Franse Alpen waar 15 schapen als leerling werden ingeschreven om sluiting van de school te voorkomen.

Vaccinatieboekje
We willen de scholen graag bezoeken voordat het zomerreces begint, dus het wordt tijd om hier afspraken voor te maken. Op de website van de gemeente staan de scholen vermeld. De basisschool heeft zelfs een eigen website met foto’s van de klassen. Hier is een afspraak zo geregeld. De school vraagt ook of we het vaccinatieboekje mee willen nemen. Oei….. waar is dat kleinood gebleven? We hebben de afgelopen tijd al flink wat dozen ingepakt. Gelukkig weet Olivia het boekje feilloos te lokaliseren.

Dan de school van Mirthe, het collège. Dat heeft ook een website, nou ja, meer een visitekaartje met een telefoonnummer en faxnummer (!!!) erop. Tja, dat wordt dus bellen naar Frankrijk. Ze begrijpen mijn verhaal goed en dan moet ik mijn emailadres doorgeven zodat ze formulieren kunnen opsturen. Maar hoe zeg je @ in het Frans? Queue de singe, probeer ik. Begrijpen ze niet. Na wat gehannes begrijpen ze het aan de andere kant van de lijn en vinden ze het heel grappig dat wij dat zo noemen.

Ik krijg alleen maar geen mail terug van de school. Zou er dan toch wat mis gegaan zijn bij het doorgeven van mijn email? Ik speur nog eens verder op internet en in een of ander lokaal damesblad vind ik het emailadres van de school. Ik mail ze en inderdaad was een stuk van het adres toch niet goed doorgekomen. Maar nu hebben we contact en kunnen we de zaken digitaal regelen.

Ik krijg een heel pakket toegestuurd met een waslijst aan benodigde schoolspullen. Schriften met ruitjes van zoveel bij zoveel millimeter en zoveel pagina’s. Potloden met en zonder gum, linialen, mappen, hoesjes… gelukkig geen schooluniform!

Met Pinksteren gaan we erheen en kunnen we de scholen met eigen ogen zien. De kinderen kunnen niet wachten.

26 april: Huis (NL) te koop

   
Op een gegeven moment besluiten we dat het huis er klaar voor is. Je kunt blijven verbeteren, maar dat ‘te koop’ bord moet ook een keer in de tuin. Dus nodigen we de makelaar uit en vanaf dat moment gaat het snel. In twee weken tijd worden geregeld: de fotograaf, de verkooptekst, de advertentie, de visitekaartjes en de website.

 
Dit gebeurt grotendeels allemaal terwijl we meivakantie vieren in Frankrijk. Zo bekijken we de foto’s in ons Franse huis, heel apart om vanaf zo’n afstand in je eigen huis binnen te kijken! Maar alles staat er mooi op. Het was een mooie zonnige dag en buiten ontluikt het frisse voorjaarsgroen. En Dido ligt relaxt op de bank.

 
Een paar dagen na ons tripje naar Frankrijk komen de eerste kijkers al langs. En zo volgen er nog een paar. Nu is het echt en kunnen we niet meer terug. Elke keer weer alles poetsen. Lang leve de Glassex en de grote achterbak van onze auto waar elke keer weer een zooitje in gaat dat we niet in het zicht willen hebben…..

22 april: Bijkomen in de meivakantie

       
Het is meivakantie en bijna Pasen. Dat vieren we in Goslar (DL) met familie. Geen aanhanger mee deze keer, maar wel de dakkoffer – die moet immers ook een keer verhuisd worden – en een paar kratjes met planten. Het weer is prachtig. De weerman raadt aan om vooral pure eitjes te verstoppen, die smelten minder snel…. Wij genieten van het even niets moeten. Niet klussen, poetsen of regelen. We slapen lang en doen de rest van de dagen ook rustig aan.

     
Tweede Paasdag vertrekken we naar Frankrijk. Heerlijk er weer te zijn, de zomerse dagen zijn alleen al weer voorbij. De houtkachel kan dus gezellig aan, maar verder is het tussen de buien door plantjes planten. Op de dag dat het weer echt helemaal belabberd is, gaat Jacinta behang afsteken op de laatste slaapkamer. Een hels karwei want hele stukken behang zijn ook nog overgeschilderd.

Op een andere regenachtige dag gaan we de Franse Ikea ontdekken. Mirthe had wat dingen uitgezocht voor haar kamer, maar het was in Nederland niet meer gelukt om die te halen. De Franse Ikea is precies zoals je gewend bent in Nederland, alleen de prijskaartjes zijn wat anders. Meestal duurder, maar in een enkel geval voordeliger. Zo kochten wij een schoenenkastje dat in NL 20 euro goedkoper bleek te zijn, maar ja dan hoeft je het niet naar Frankrijk te transporteren moet je maar denken.

     
Gouden ketting
Nu alle spulletjes in huis zijn kan Mirthe lekker aan het inrichten op haar kamer. Olivia heeft ook een project. Op haar kamer zitten twee ingebouwde kasten met oude loodverfdeuren erop. Die deuren gaan eruit en het worden straks open kastjes met plankjes erin. Samen met Marvin sloopt ze alles eruit en verft ze de binnenkant netjes in de kleur van haar kamer. De grap is dat de oorspronkelijke kleur achter de planken bijna hetzelfde is als de kleur die ze zelf heeft uitgekozen voor haar kamer! Tussen de oude planken vindt ze ook nog een gouden kettinkje, ons huis blijft vol verrassingen zitten.

De buren komen even gedag zeggen. Ze vragen of we nog brandhout willen bestellen voor komende winter en zeggen dat ze houtsnippers over hebben die we mogen gebruiken om de van de herfst geplante haag op de afscheiding te beschermen tegen uitdrogen. Ook vragen ze of de koeien weer op het veld mogen. Dat is even lastig want Marvin heeft afgelopen winter juist een stuk van de afrastering verwijderd, maar het draad gelukkig wel bewaard. Dat bevestigt de buurman dus weer en ook zet hij palen op de grens van ons en zijn terrein zodat die afscheiding voor de camping straks ook vast klaar is. Een dag later huppelen er al weer vier moederkoeien met hele jonge kalfjes in de wei.

   
Op de een na laatste dag is het opeens zonnig weer. We grijpen deze kans en gaan gauw aan de gang met nog wat buitenklussen. Marvin sloopt een ingestorte uitbouw van het toekomstige sanitairgebouw. Hij versleept wel 1000 kilo aan hout, palen en dakpannen rekenen we uit. Dat is een dag later helaas fikse spierpijn en de tijgerbalsem ligt natuurlijk in Nederland. “Gelukkig” gaan we de volgende dag al weer naar NL……

8 april: Marvins flitsbezoek aan FR

     
We zijn ons huis aan het opruimen en er zijn nogal wat zaken die in de weg staan. Dus gaat Marvin een lang weekend op en neer met een volgestouwde auto en aanhanger. Hij neemt ook een paar kratten met planten mee. Over twee weken zijn we er namelijk met z’n allen en dan kan Jacinta alles in de grond zetten.

Het is nogal stormachtig weer geweest in Frankrijk. Twee pasgeplante bomen zijn omgewaaid, ondanks dat ik ze verankerd had met extra zakken tuinaarde. Het is gelukkig kortgeleden gebeurd dus de bomen hebben niet al te veel te lijden gehad.

Het onkruid heeft zijn weg naar boven ook al weer goed weten te vinden. En de boerenkool en spruitjes zijn flink doorgeschoten. Nog even en ze bloeien….

   
Om de tijd te doden boort Marvin op de kinderkamers alvast de plintgoten aan de muur vast. Straks moeten daar ook nog stekkerdozen en elektradraden in verwerkt worden, maar dan is het boorwerk (inclusief stof) alvast achter de rug.

Marvin vindt het aan de ene kant heerlijk rustig, maar het is ook saai en eenzaam zo zonder gezin. Vooral tijdens het eten. Ook fijn dus om weer terug te zijn.

7 jan: Huis NL verkoopklaar maken

     
Vanaf nu staat alles in het teken van het verkoopklaar maken van ons huis in Nederland. Maanden geleden is Marvin al begonnen aan het vernieuwen van het toilet beneden, maar dat is nog steeds niet af. Ook waren we optimistisch aan de muren binnen begonnen, maar halverwege zijn we blijven steken. Nu pakken we alles een voor een weer op.

Zo moesten we nog steeds de tegels voor het toilet kiezen. Veel winkels langs geweest, maar we vonden het niet mooi of het was te duur. Uiteindelijk worden het toch de tegels die we als allereerste gezien hadden en die we wel okay vonden. Nu ze er in liggen ziet het er boven verwachting  goed uit.

     
Na het verven en klussen volgt het opruimen. Ouwe troep naar de stort, spullen die we wel willen houden en die in de weg staan, gaan in de aanhanger naar Frankrijk. Dan volgt het poetsen. Het hele huis van boven tot onder, van binnen tot buiten nemen we onder handen. En tot slot het stylen. De makelaar geeft tips: altijd bloemen en fruit in huis, zo veel mogelijk vloeroppervlak vrij en zo min mogelijk persoonlijke zaken in beeld. Ons gezellige, rode slaapkamermuurtje moet wit en we krijgen een lesje handdoekjes gelikt ophangen. Binnen en buiten fleuren we de boel op met vrolijke bloemen. Lang geleden dat ik me zo kon uitleven in het tuincentrum.